Welkom

Hoi! En welkom op mijn blog! Wat leuk dat je er bent.
Nee serieus, ik waardeer iedereen die even een kijkje komt nemen. Ik schrijf nog maar kort en so far vind ik het heel erg leuk. En ik ben benieuwd wat jij ervan denkt.

Ik schrijf over mijn ervaringen, inzichten en struggles met psychische problemen. Ik vertel je hier steeds stukjes over waar mijn issues vandaan komen en hoe ik ermee om probeer te gaan.

Ook komen er af en toe gedichten langs over mijn verleden, over depressie, (C)PTSS en angsten.
Deze blog is vooral voor mij, om mijn verhaal te kunnen delen. Maar ik hoop dat het ook inzicht kan geven voor mensen die om (mensen als) mij heen staan. En dat het herkenning geeft voor mensen zoals ik, want als we ons herkennen in elkaar zijn we minder eenzaam.

PS. je kunt me volgen via de site door je mail door te geven (vind ik leuk :))

– EmHa

Advertisements

Dreams

Soms doet dromen ook wel pijn
Als het lang duurt voor het zo mag zijn
Als je denkt dat het niet meer gebeurd
Als je daar soms erg om treurt
Als geduld soms ver te zoeken is
Als je soms niet meer voelt, dan gemis

Soms doet dromen ook wel pijn
Des te mooier zal het zijn
Als dan eindelijk het moment
Aanbreekt dat je er wel bent
Voor nu moet je nog wachten
Maar laat je pijn dan wat verzachten

Dat je ooit terug kijkt met een lach
Dat je toen geen uitkomst zag
En dat je dan met al je dromen
Leeft, want ze zijn uitgekomen

The power of kindness

Zo zeg, het is echt weer even zoeken hoe ik moet schrijven. Daar loop ik vaker tegenaan. Wil ik mijn hele verhaal schrijven over hoe ik hier ben gekomen? Wil ik schrijven over alles wat er niet lukt? En dan kom ik toch weer bij de vraag, wil ik uitleggen waarom? Het antwoord is ja, ik wil dat heel graag uitleggen en vertellen. Maar ik word daar zelf super neerslachtig van, dus het kan niet goed zijn. Dus ik zal proberen een positievere blog te schrijven, over de helpende dingen (in een wereld die hulp nodig heeft).

Ik begin te merken hoe veel verschil het maakt hoe je zelf kijkt naar jezelf. Heb je wel eens het gevoel dat je jezelf blikken toewerpt? Net zoals anderen dat kunnen doen. Als je wat doms doet, hoe kijk jij dan naar jezelf? Lach je om jezelf terwijl je de melk van de vloer veegt? Rol je met je ogen als je terneergeslagen de rode sok uit je met witte was gevulde wasmachine haalt? Of, waar ik mezelf op betrap, kijk je jezelf vol haat aan als je je toch nog even omdraait en vijf minuutjes langer blijft liggen?

Het gaat zo vanzelf, zo onopgemerkt, maar het doet zo veel met hoe je je de rest van de dag voelt. En ik merk dat ik zo boos en vol minachtig naar mezelf kan kijken dat ik heel veel dingen niet eens meer kan. Of eigenlijk merk ik meer dat als ik mezelf niet zo gemeen aankijk, ik heel veel dingen wel kan!

Ik heb geleerd dat alles wat ik doe 50/50 kans heeft fout te zijn, welke kant het op valt is altijd toeval geweest. Dus ik bereid me vast voor, en ga ervanuit dat ik het verkeerd doe. En als er iemand in je omgeving zo op je reageert, zoals vroeger het geval was, heeft dat ergens wel nut, dan overvallen de woedeaanvallen niet meer zo. Je krijgt er wel flinke PTSS van zal ik je vertellen, altijd maar wachten op de volgende uitbarsting. Maar goed, als er niemand meer om je heen is die dat doet ga je pas merken dat je, door dit zo lang te doen, zelf die persoon bent geworden. Nu ben ik zelf degene die tegen mij schreeuwt omdat ik iets niet snap. Ik ben degene die zich voor mij schaamt als ik niet voldoe aan de norm. Ik ben zelf degene geworden die mij uitscheldt.
En als je dat op een rijtje zet is het niet zo gek dat ik me niet durf te bewegen. Dat durfde ik namelijk vroeger ook niet, als alles wat je doet verkeerd kan zijn, dan stop je met dingen doen, zie je de logica?
Nu ben ik aan het proberen of ik ook anders naar mezelf kan kijken. Als een (vriendelijke) ouder die naar zijn kind kijkt als het melk omstoot. Die ouder gaat niet schelden, die helpt met opruimen. Als een kind nog iets meer slaap kan gebruiken mag dat best af en toe, en vervolgens wordt het liefdevol gemotiveerd om er toch maar uit te komen. Bedenk even het verschil, hoe je je voelt ‘s ochtends, of je met gescheld en geschreeuw en afkeuring je bed uit wordt gerukt, of met een vriendelijk verzoek, een lach die je motiveert voor een nieuwe dag en helpt er het beste uit te gaan halen.

Ik kan meer dan ik denk als ik geduldig ben met mezelf. Als ik niet steeds boos word op mezelf, maar mezelf begrip toon, en probeer te motiveren, of gerust te stellen.
Ik had vandaag een hele spannende afspraak. Ik dacht dat word niet wat, maar we gaan het proberen. Dus ik had me voorbereid, mezelf de tijd en hulp gegeven die ik nodig had, en oprecht de optie open gehouden ‘Als het niet gaat, dan gaan we niet.’ En iedere keer als ik zo geduldig met mezelf omga gebeurd er iets heel grappigs. Dan raak ik in de war omdat ik niet bang ben! Ik ben dan nog wel zenuwachtig, tuurlijk, ik ga iets spannends doen. Maar ik heb geen paniek, en ik voel me eigenlijk best rustig. En zo ging het dus ook heel goed vandaag. Ik ben naar mijn afspraak geweest, alles op mijn tempo, en ik heb mijn grenzen aangegeven toen het genoeg was geweest, en toen ben ik weer naar huis gegaan. Geen paniek, geen controle verlies, just me and my feelings, en een vriendelijke blik.

Probeer eens op te letten hoe jij naar jezelf kijkt als je iets spannends gaat doen, of een fout maakt. Veroordeel jij jezelf? Ben je jezelf snel zat? Of kan je lachen om jezelf, heb je geduld? Heb jij liefde voor jezelf? We bereiken meer met liefde dan met haat.

Sometimes moms and dads fall out of love

Er is iets waar ik al over wil schrijven sinds voordat ik deze blog begon. Een liedje. En ik hoorde het net weer op de radio en nu ben ik het zat. Dit wordt een verschrikkelijke zeikblog, dus voel je niet verplicht om het te lezen maar ik moet het eindelijk even kwijt. Mam, dit is er eentje die je misschien maar even moet overslaan.
´When you love someone´ is een liedje vanuit een vader/moeder aan hun kind, een uitleg over dat de ouders gaan scheiden. Nou, als kind van gescheiden ouders neem ik graag deze kans om eens even goed te zeiken op de lompheid en onwetendheid van mensen. Dus hier komt ‘ie.

You’ve been talking with your fist
We didn’t raise you up like this, now did we
There have been changes in this house
Things that you don’t know about in this family

Ja, want je kind is ineens gaan slaan omdat het NIET doorheeft dat er iets veranderd. jup.. Nee. Je kind heeft allang door dat er iets gebeurd, geef je kind wat credits, hij weet het best, maar omdat je er blijkbaar eerder niet over hebt gepraat wordt je kind zo onrustig dat hij agressief wordt naar andere kinderen. En dat verwijt je hem dan ook nog eens, zo hebben we je niet opgevoed. Nou, dan had je misschien zelf door moeten hebben dat je kind niet goed in zijn vel zit door jullie shit.

You gotta believe us, it’s all for the best

Ja, dat moet je als kind inderdaad maar gewoon geloven. Je hebt er toch niks over te zeggen. Maar laten we even eerlijk zijn, het is vooral voor jullie beter. Niet voor ons als kinderen. Dus hou gewoon even op met dit soort leugens. (uitzonderingen daargelaten zoals gewelddadige thuissituaties etc)

Sometimes moms and dads fall out of love
Sometimes two homes are better than one

Ja, best vaak ook hoor, dat mensen niet meer verliefd zijn. Maar als het simpele feit dat je niet meer verliefd bent genoeg reden is om je gezin op te breken raad ik je ten zeerste aan om eens heel goed na te denken voordat je dat gezin sticht. En twee huizen hebben in plaats van 1 is niet beter. Nooit niet. Ja, als het andere huis een vakantiehuisje aan zee is, waar je ALS GEZIN heen gaat en weer terug.

Some things you can’t tell your sister ’cause she’s still too young
Yeah you’ll understand
When you love someone

Dus nu ga je ook nog eens je zoon, die al erg veel moeite heeft met deze zeer pijnlijke situatie vertellen dat hij dit niet mag delen met de rest van het gezin. Dus nu loopt hij met een zeer pijnlijk geheim rond. En, verwacht je dan dat dit gaat helpen?… Ik kan het me niet voorstellen. Also, sinds ik zelf van iemand houd op die manier, snap ik het alleen maar minder. Voordat ik mijn man ontmoette snapte ik het. Ik snapte niet waarom mensen gingen trouwen, maar ik snapte zeker wel dat ze weer uit elkaar gaan. Maar sinds ik getrouwd ben snap ik het zo veel minder. Wat is de logica in deze zin? Je zult wel snappen waarom we uit elkaar gaan als je zelf van iemand houd..? Nee, dan ga je toch juist snappen waarom het huwelijk iets is wat je zelf ook wel zou willen? Nou goed, die zin is echt een groot raadsel voor mij.

There ain’t no one here to blame

Jawel, jullie als ouders. Sorry hoor, ik snap de goedbedoeldheid hiervan, en als partners onderling is het ook zeker goed om dat naar elkaar uit te spreken maar ontneem je kind niet de kans om boos op je te zijn. Het is wel jouw schuld. Jij ging trouwen, jij koos voor het krijgen en houden van dit kind, jij tekent de scheidingspapieren. Dat jouw kinds leven nu compleet overhoop ligt is wel jouw schuld.

Nothing’s going to change with your old friends
Your room will stay the same
‘Cause you’ll only be away on the weekends

WHO CARES ABOUT THE ROOM?! Je bent ‘alleen’ weg in het weekend. Je kickt je kind zijn veilige thuishaven ieder weekend uit. Ik heb me tijdens de scheiding nooit druk gemaakt of dat ene huis wel hetzelfde bleef. Ik maakte me druk omdat er een extra huis bijkwam. Dat mijn huis niet meer hetzelfde zou zijn, omdat mijn moeder er niet meer was. Daarbij blijft het huis helemaal niet hetzelfde als een van de partners vertrekt. Dus nogal schrale troost dat je kamer nog hetzelfde blijft. Nee.

And if we’re crying on the couch
Don’t let it freak you out
This has been so hard

Als je nog samen op èèn bank kan zitten, samen kunt huilen over je kapotte huwelijk kun je er nog best wat uithalen. Je hoeft niet altijd helemaal gek op elkaar te zijn om een relatie te laten werken. Maar als je kinderen hebt moet je alles proberen om bij elkaar te blijven. En als je nog samen verdriet kan hebben om je relatie, dan zie ik dat als dat er nog veiligheid is in je relatie en dat moet betekenen dat er vast nog wel iets te redden valt. En misschien is dat wel niet waar, maar dat is dan iets wat ik gewoon heel graag wil geloven dus laat mij dat maar gewoon geloven.
Also, en dit wees een vriendin van mij aan, waarom mag een kind niet schrikken als zijn ouders samen een potje zitten te janken als hij thuis komt uit school. Het is voor dat kind ook zwaar hoor. De veranderingen, maar ook de pijn van je ouders zien is heel moeilijk en pijnlijk. Laat je kinderen daar ook emoties over hebben.

Sometimes moms and dads fall out of love
Sometimes the best intentions just ain’t enough

De beste intenties hebben is nooit genoeg. Hier word ik echt boos van. Als je je huwelijk opgeeft. Je gezin opgeeft. Je kinderen hun veiligheid en geborgenheid op het spel zet, omdat je beste intenties niet genoeg waren. Ach, poor you. Een relatie is hard werken. Een gezin is hard werken. De liefde is hard werken. Maar je hebt het er voor over. En als je je relatie het niet waard vind. Bedenk dan alsjeblieft dat jouw scheiding meer invloed op je kind heeft dan een verhuizing. Jij weet beter, jij herinnert je nog dat je single was, dat je op jezelf hebt gewoond, dat je je toen ook hebt gered. Jouw kinderen weten niet beter dan dat ze met papa en mama horen. En jij maakt dat kapot. En als je echt wilt of moet scheiden, oke, daar kan ik echt wel inkomen, ik ga niemand vertellen dat je niet mag scheiden. Maar onderschat niet, en ontken niet, het effect en de mogelijk blijvende schade die je je kind toebrengt.

Dan wil ik graag nog afsluiten met het filmpje van een prachtige toespraak van een meisje, namens alle kinderen van gescheiden ouders. Ze zegt heel mooi waar het op neer komt, en met zoveel meer liefde en zoveel minder bitterheid dan wat ik eraan heb overgehouden, het is zeker de moeite waard om te kijken.

https://www.facebook.com/VoorAlleGescheidenOuders/videos/330200044380121/

In the dark

In dit diepe zwarte bos
Waar moet ik heen?
Soms één goede bocht, dan is het even licht
Maar om de eerst volgende boom
Keert het duister terug

Het licht is kwijt
Zo moeilijk te vinden
Het geeft geen licht het is niet fel
Het is pas licht als je er bent
Maar zo lang ik hier rond dwaal, in het duister, is het nergens te bekennen

Het licht is altijd in beweging,
Ik ben altijd in beweging
Maar er zijn zo veel wegen
En het licht gaat niet dezelfde kant op als ik, niet altijd

dark fog forest haze

Ik raak soms verdwaald in mijn hoofd, en met soms bedoel ik vaak. Op andere momenten kan ik me bijna niet meer herinneren waarom het zo donker was. Maar dit stukje schreef ik gisteravond, toen het weer zo donker was in mijn hoofd. Dat komt zo ineens opzetten, en dan word ik heel angstig. Ik ga dan als een bezetene analyseren waarom, en hoe ik het kan stoppen, en wat ik allemaal beter kan doen, en dat maakt het alleen maar erger.
Op dit moment in mijn proces raak ik verdwaald in gedachtes over herstel. Het gaat me allemaal niet snel genoeg en soms raak ik in paniek met de gedachte ‘wat als dit het is’.
Wat als ik nooit een baan ga kunnen volhouden. Wat als iedere terug val betekend dat ik weer weken mijn huis niet uit durf, en er weer maanden over doe om alles weer op te bouwen. Wat als mijn leven er altijd zo gaat uitzien, altijd weer opbouwen, en terugvallen naar dit. Wat als ik altijd opgesloten blijf.
En dan wordt het pas echt naar in mijn hoofd, want dat bedenk ik me dat de mensen om me heen het ook niet meer met mij zien zitten. Dat mijn psycholoog het misschien wel op gaat geven, dat er geen behandelingen meer voor me zijn, wat moet ik dan?
En dat is niet echt zo, er zijn nog zat behandelingen die ik nog niet heb gehad, en volgens mij past de huidige behandeling nog wel. Maar wat als?

Dus, choas en angst en stomme gedachtes in mijn hoofd. Dus ik schrijf van alles op in mijn nieuwe Bullet Journal. Oh lieve mensen, heb je dat al? Een bullet journal, echt een aanrader, ik heb er zo veel lol van. Maar goed, ik heb er dus twee nieuwe pagina’s in gemaakt. 1 voor wat ik moet doen als ik negatief ben in mijn hoofd, en 1 voor als ik geïsoleerd ben. En actief zijn, uit het hoofd, in het lijf. Want zo kan ik soms even ontsnappen aan alle gedachten. Actief zijn, lekker fietsen en schoonmaken en met Disney muziek meezingen 🙂 Het klinkt zo simpel he, en het werkt nog ook. Maar het moeilijkste zit hem in zorgen dat er een overgang komt. Vanuit de duisternis bedenken wat die kleine dingen ook alweer zijn die zo helpen. En krijg ze dan nog maar eens voor elkaar. Maar vandaag is het me in ieder geval weer gelukt!

Has anyone seen ‘me’?

ask blackboard chalk board chalkboard

Van de week las ik het volgende artikel:
https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/borderline/
Nou moet ik zeggen dat ik het geen heel sterk artikel vind, wat ik wel had verwacht (en gehoopt, psychologie magazine staat bij mij toch in een redelijk hoog vaandel). Ik vond het redelijk zwart-wit, lekker ironisch als je schrijft over ‘borderliners’. Wat me brengt op mijn volgende punt van kritiek, want als er iets niet bestaat is het de ‘borderliner’. Iedereen die wordt gediagnostiseerd met borderline persoonlijkheidsstoornis is anders.
Maar goed, voor ik afdwaal. Dit stukje, bijna aan het eind viel me op:

Op een recent congres in Amsterdam klonk een nieuwe, fascinerende theorie. Opvallend is namelijk dat in de hersenen van borderliners relatief weinig activiteit te zien is in het gebied van Broca, een van de taalgebiedjes en verantwoordelijk voor onze innerlijke stem. Dat zou, ook al is het nog niet met zekerheid vastgesteld, kunnen verklaren waarom mensen met borderline een gevoel van leegte hebben. Het ontbreken van de innerlijke stem zou dus invloed kunnen hebben op het ik-gevoel.

Dat vind ik toch wel zo herkenbaar, en het inspireerde me om erover te schrijven. Ik weet niet of het is wat ze precies bedoelen maar dat geeft niet.
Het heeft een paar dagen in mijn hoofd rond gedwaald en hoe meer ik erover dacht hoe meer ik het herken. Hoewel ik nu niet meer gediagnostiseerd kan worden met borderline persoonlijkheidsstoornis (geen zorg, ik heb nog steeds een persoonlijkheidsstoornis, ik heb alleen van een aantal een beetje waardoor ze niet kunnen zeggen welke nou precies) en ik ook niet meer zo sterk lijd aan de ‘leegte’, is er één ding wat nog sterk ontbreekt in mij. Een besef van wie ik ben. Een stem in mijn hoofd die de meningen in mijn hoofd overweegt en beslissingen neemt. En een stevig gevoel dat ik hoe dan ook ben wie, en ik weet wie, ik ben.

Het is niet zo dat ik dus geen gedachtes heb en het altijd stil is in mijn hoofd. Haha, de mensen die mij kennen weten beter. Nee, mijn hoofd is CHOAS. En ik heb een hele hoop verschillende stemmen in mijn hoofd. En ik denk dat misschien iedereen dat wel heeft. Als een soort klas vol kleuters die door elkaar schreeuwen. Of misschien beter, een vergadering van belangrijke mensen die mogelijk iets nuttigs te zeggen hebben, maar sommige willen gewoon graag hun eigen stem horen. Maar ik stel me dan voor dat andere mensen een kleuterjuf, of een vergaderingsvoorzitter in hun hoofd hebben. En die mis ik dus vaak. Iemand die zorgt dat er één tegelijk praat, en niet allemaal door elkaar. Iemand die een gesprek opent, verschillende kanten overweegt en vervolgens knopen doorhakt.
Soms heb ik dagen, die ik verschrikkelijk vind, dat ik niet beweeg. Als ik iets doe gaat het heel langzaam, maar over het algemeen komt er bijzonder weinig uit mijn handen en het ziet eruit als dat ik alleen maar op de bank zit.
Wat er op dat moment eigenlijk gebeurd is dat er in mijn hoofd een kleuterklas aan stemmen schreeuwt in mijn hoofd. Sommigen zeggen wat ik zou moeten doen, anderen zeggen alleen maar wat ik allemaal verkeerd doe, of al had moeten doen. En weer anderen liggen eigenlijk gewoon in een hoekje te huilen. Af en toe zit er één tussen die het probeert op te nemen voor de huilende kinderen, maar die wordt ook weg geschreeuwd door de gemene stemmen. En volgens mij zit en ook één die soms op de ‘mute’ knop drukt. Die neemt geen deel aan het gesprek en heeft geen stem, maar die zorgt gewoon dat ik niet alles mee krijg. Dat klinkt niet heel handig, maar het is de enige die iets soort van nuttigs doet. De kleuterjuf is nergens te vinden.
Dit zijn dagen waarop ik ook niet goed zie waar ik ben, en dat bedoel ik letterlijk. Ik weet wel waar ik ben, maar ik zie de wereld niet helder, en ik weet niet hoe ik hem moet interpreteren. Alles aan mij is in de war op die dagen en die momenten.
Dan heb ik het idee dat ik een ‘ik’ mis. Want al die stemmen zijn delen van mijn jeugd, van mensen in mijn huidige of vroegere omgeving, of dingen die ik om me heen heb gezien, maar geen van allen is echt mij, hoe ik op dit moment ben, volwassen, ik, zelfstandig, verstandig. Die is er niet. Ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet waar ik ben. En ik weet niet hoe ik die kan vinden.

De laatste tijd gaat het niet goed met mij, dat weten jullie. Ik denk dat ik nu weet waarom, ook al vind ik de reden heel erg stom, omdat ik iets ben aangegaan wat ik dacht dat ik kon hebben. Maar dat kon ik blijkbaar niet, en ik ben mezelf er weer in kwijt geraakt. En vervolgens ben ik lekker nog een paar maanden door gegaan want ik hou niet van opgeven, en ik hou niet van stilzitten, en je eens even goed beseffen wat een slap in the face je nu weer hebt gehad. Ik ga liever door. Maar dat helpt niet, hoe harder je rent, hoe harder je valt, helaas.
Ik doe heel hard mijn best om er weer bovenop te komen, en soms heb ik even momenten dat ik mijn ‘ik’ voel. Dan voel ik me sterk, dan maak ik plannen, pak ik de stemmen in mijn hoofd even goed aan en dan voel ik me een tijdje beter.
Nu moet ik alleen nog uitzoeken waardoor ik daarmee in contact kom, en hoe ik hem vast kan houden, en dan komt het goed met mijn leven. (Dit klopt ook volgens mijn therapie hoor, het klinkt alleen simpeler dan het is en ik doe er al een paar jaar over ;))

Goed, dat vond ik zelf wel weer een nuttige inkijk in het leven met Borderline en andere persoonlijkheidsshit. Hoop dat jij dat ook vond 🙂 tot later!

I’m a prey

Ik leef mijn leven alsof ik een prooi dier ben
Altijd op de vlucht
Altijd rennen om weer veilig in je holletje te kruipen
Nooit veilig, altijd blijven rennen

Als een eeuwige stoelendans
Altijd gefocust op de volgende stoel
De volgende veilige plek
Geen rust, tot de volgende stoel bereikt is

Door PTSS leef ik alsof ik altijd opgejaagd word, alsof ik altijd in gevaar ben.
Dat is natuurlijk niet zo, maar het voelt wel zo.
Dus heb ik altijd mijn fiets mee, ook als ik een rondje door de buurt ga, of de hond ga uitlaten. Want vluchten gaat sneller op de fiets dan lopend. Ik ben altijd voorbereid. Als ik al een keer ergens heen ga weet ik altijd meerdere plekken in de buurt waar ik ook heen kan, als het onveilig wordt.
Ik heb een tijd gehad dat ´veilige´ en ´normale´ plekken ineens omsloegen in onvoorspelbare en gevaarlijke plekken. En een deel van mij weet niet dat die situatie voorbij is. Dat dat alleen bepaalde situaties waren vroeger, en dat mijn leven er nu anders uit ziet en dat niet meer gebeurd. Dat is nog niet geland. dus ook al ben ik nu al zeker drie jaar veilig, ik voel me nog steeds na al die tijd op mijn hoede, altijd in gevaar.
Voor altijd op de vlucht.

When you leave

When you leave, will you come back?
When you leave, all I can think about
Is everything I did not tell you
Everything I did not ask, or heard your answer
Not because I did something wrong
But because I really want to know, and this was the last chance

Dit is wat hechtingsstoornis onder andere is voor mij. Als ik met vrienden ben geweest, maar vooral als ik met mijn moeder ben geweest. Ik ben altijd verdrietig achteraf. Ik heb altijd het gevoel dat er nog zoveel gezegd moest worden, dat we nog midden in een gesprek waren.

Ik voel me alsof dit de laatste keer was dat ik je zag. Alsof je daarna dood bent, of gewoon nooit meer terug komt. Dat is niet iets wat ik denk, het is een diep gevoel. Daarom is het een hechtingsstoornis. Dat komt vanuit je aller jongste jaren. Het is een gevoel dat er gewoon is. Het heeft geen gedachten, niets om te rationaliseren. Alleen intens verdrietig. Ik voel me eenzaam als je gaat, ik heb heimwee naar het contact dat we 3 minuten geleden nog hadden. Ik mis je, zelfs als ik je nog kan zien weglopen. Zelfs als ik weet dat ik je volgende week weer zie.

Op het moment is het erger. Ik heb het altijd in contact met mijn moeder, maar op het moment is het met iedereen. Omdat ik 6 weken niemand anders heb gezien dan mijn man, heb ik geen vertrouwen meer dat ik mensen weer opnieuw ga zien.

Ik ben niet goed met tijd en afstand. Dat noemen ze objectconstantie. Of eigenlijk in mijn geval het gebrek daaraan. Dat is het principe dat als een moeder de kamer verlaat waar haar kind is, het kind rustig door kan spelen, omdat het weet dat moeder nog in de buurt is of weer terugkomt. Zonder objectconstantie flipt het kind de pan uit, en gaat heel hard huilen tot moeder terug komt, omdat het kind denkt dat de moeder weg weg is. Weg weg. Als in echt weg, gestopt met bestaan, komt niet meer terug. Dat is dus hoe ik leef. Als je mijn huis verlaat, of ik het jouwe, dan ben ik intens verdrietig omdat je ophoudt met bestaan.
Je bent weg weg.