Welcome!

Hoi! En welkom op mijn blog! Wat leuk dat je er bent.
Nee serieus, ik waardeer iedereen die even een kijkje komt nemen. Ik schrijf nog maar kort en so far vind ik het heel erg leuk. En ik ben benieuwd wat jij ervan denkt.

Ik schrijf over mijn ervaringen, inzichten en struggles met psychische problemen. Ik vertel je hier steeds stukjes over waar mijn issues vandaan komen en hoe ik ermee om probeer te gaan. Ook komen er af en toe gedichten langs over mijn verleden, over depressie, (C)PTSS en angsten.

‘Borderlife’ staat voor mijn leven met borderline. Nou is borderline niet meer zo mijn grootste probleem. Maar het was wel de eerste diagnose die mij op de feiten wees, en me liet realiseren dat mijn problemen niet maar tijdelijk zouden zijn.

Deze blog is vooral voor mij, om mijn verhaal te kunnen delen. Maar ik hoop dat het ook inzicht kan geven voor mensen die om (mensen als) mij heen staan. En dat het herkenning geeft voor mensen zoals ik, want als we ons herkennen in elkaar zijn we minder eenzaam.

PS. je kunt me volgen via de site door je mail door te geven (vind ik leuk :))

– EmHa

It was okay, and thats okay.

” Oke, dit wordt leuk, het is alleen maar voor de fun. Oke. Gewoon blijven ademhalen. Daar zitten al allemaal mensen. Daar moet ik zo tussen gaan zitten. Maar het enige wat ik voel is de toenemende warmte. De onrust in mijn lijf die met groeiende aanwezigheid door mijn buik trekt. Oke, we zijn er, oke. De hond vind het leuk, dat is mooi. Alleen hopen dat ie niet die andere hond aanvalt. Oke, waar gaan we heen, niet te ver hoop ik, oh nee, nee, nee echt niet te ver. Ik weet niet hoe lang ik het hier vol houd. Het wordt alleen maar warmer, en ik wil mezelf vertellen dat dat het weer is en niet perse 50% van een paniekaanval, maar ik lijk niet zo veel meer te kunnen inbrengen in mijn gedachten. Denken gaat moeilijk. Ik denk alleen nog maar aan mijn buik, waar de onrust groeit, en of ik dan hier zo naar de wc wil gaan, en dan zie ik mezelf daar al zitten, met buikpijn, helemaal alleen in een toenemende paniekaanval. Nee, dat lijkt me niet wat, dat wil ik niet. Oke, blijven ademen, misschien zakt het nog wel weg. Ja, klopt het is hier mooi. Ja, klopt we zijn er. Ja. Maar alles wat ik merk is de groeiende onrust, ondertussen uitgegroeid tot flinke stress. De warmte houdt me vast, steeds strakker, steeds intenser, en maakt het steeds een beetje moeilijker om te kunnen denken. En zo op dat terras gaan zitten? Dat is het plan? Nou, dat lijkt me niet.

Ik zet het stil en merk wat ik wil. Ik voel me oncomfortabel en zo wil ik niet op dit terras gaan zitten. Dus dat spreek ik uit en terwijl we vertrekken begin ik me beter te voelen. Op de fiets verlicht de wind wat van de grip van de hitte en er komt iets meer ruimte in mijn hoofd. Ik zie zelfs nog iets wat ik leuk vind: paarden. Er klinkt een vrolijke stem in mijn hoofd, die kan ik aaien! Oke, positief gevoel, laten we dat volgen. ”

En zo liep vandaag ons spontane idee om naar een terras in het bos te gaan. Wel bos, geen terras, wel paardjes aaien. Dit zijn heel goede stappen. Naar buiten gaan, de stappen zetten om er op uit te gaan. De warmte trotseren. Maar met de paniekgevoelens die ik ervaar komt een enorm faal-gevoel. Ik baal. Ik baal enorm dat ik zó veel stress en onrust en onveiligheid kan voelen op plekken en momenten waar dat helemaal niet hoeft. En ik baal dat ik die gevoelens allemaal met me mee neem naar dingen die ik ook heel leuk kan vinden. Het neemt zo veel genieten van me af. En daar baal ik van. Ik baal dat het plaatje wat ik had van vandaag niet is gelukt. Daarom blijf ik de afgelopen jaren liever thuis zonder het te proberen. Ik haat dit gevoel van teleurstelling, van balen, van falen.

Maar dat is niet wat ik wil meenemen van vandaag. Ik wil meenemen dat wij spontaan een plan hebben gemaakt om wat leuks te doen vandaag. Iets wat we al jaren, misschien wel nog nooit hebben gedaan. Ik wil meenemen dat ik zelf heb gemerkt dat ik me te veel liet leiden door de hitte en heb besloten daar wat aan te willen doen. Dat ik besloten heb zelf uit mijn eigen, veilige, deprimerende isolatie te stappen. Ik wil meenemen dat ik samen met mijn man en hond een stukje door het bos heb gelopen, iets wat ik al heel lang zou willen doen, en nog steeds iets is wat ik vaker wil doen. Ik wil meenemen dat ik ondanks de hittegolf, wat sowieso de afgelopen jaren een beangstigende link heeft met paniekaanvallen, eropuit ben gegaan, dat ik dat aan ben gegaan. Ik wil meenemen dat we er samen even uit waren, dat we samen waren, en dat ik ook stukjes genoten heb, vooral van de dieren. En ik wil meenemen dat ik naar mijn grenzen heb geluisterd. En dat dat effect heeft gehad. Ik voelde dat er echt een grens was, ik heb die gerespecteerd en gecommuniceerd, die grens werd gerespecteerd en toen begon ik me beter te voelen.

Dat wil ik meenemen. Soms gaat het niet zoals ik me had gewild. Maar zelfs als ik me inderdaad niet veilig voel, kom ik tegenwoordig op voor mezelf en kan ik weer rustig worden zonder door een complete paniek aanval heen te gaan. Zo kan het ook. Het gaat niet of goed, of helemaal mis. Vandaag was ook goed, niet zoals ik had gehoopt, maar niet waar ik bang voor was. Het was oke, en dat is oke.

How to not get bored out of your mind

Door mijn angststoornis heb ik veel ervaring met noodgedwongen thuis zitten. En hoewel dat er misschien uit ziet als een eigen keuze, komt er wel enorm veel verveling bij kijken en de muren van je huis lijken steeds meer op je af te komen. Op het moment voelen ineens veel meer mensen dit. En daarom dacht ik, misschien kan ik wel iemand helpen met wat ik heb gevonden wat kan helpen.

  • Luisterboeken, e-books. Je kan de app ‘luisterBieb’ downloaden. Of je nou lid bent van de bibliotheek of niet, hier kun je lekker boeken luisteren (als je lid bent krijg je wel meer opties). Combineer dit met een stoel in de tuin in de zon, en je bent even helemaal weg.
  • Bestel een cursus online! De NHA, LOI en nog veel meer aanbieders hebben ontzettend leuke cursussen. Je kan vaak kiezen of je het online wilt volgen, of dat je alle benodigdheden thuis gestuurd krijgt. Je kan kiezen om je wat te verdiepen of verbreden op jouw werkgebied. Maar je kan ook een leuke hobby leren, denk aan fotografie, haren knippen en nog veel meer. Je kan ook kiezen om een schoolvak op te pakken, dat is misschien wat minder populair, maar dat is wat is heb gedaan. Altijd al wat van biologie willen begrijpen? Dat is je kans! Dit is helemaal leuk als jij, net als ik, verwacht dat de sociale isolatie wel iets langer dan twee/drie weken gaat duren.
  • Grote schoonmaak. Altijd goed, en nu heb je er eens de tijd voor! Lap de ramen, boen de binnenkant van je keukenkasten een goed. Joh, zet de vloer in de was, weet ik veel. En als je straks weer lekker naar je werk mag kom je thuis in een helemaal fris huis.
  • Pak een nieuwe hobby op. Dat kan ook zonder cursus natuurlijk. Al je benodigdheden kun je online bestellen, dus je hoeft er niet de deur voor uit. Kijk eens rond op Pinterest, daar staan ontzettend veel leuke projectjes. (start een journal, alles wat je zoekt op hema.nl; ga wat knutselen, alles wat je zoekt op ihobby.nl)
  • Knap je tuin op. Ideale tijd toch? En de lente komt er ook aan, dus het werd wel weer tijd voor nieuwe bloempjes. En tenzij je een gedeelde tuin hebt met de rest van de buurt, ben je wel in isolatie, maar zonder al die muren die op je af komen.
  • Zoek je kleding kast uit. Kleding die jij niet meer wilt kun je doneren, kledingcontainers staan door het hele land van verschillende organisaties.
  • Geef je huis een nieuwe inrichting. Zou die bank ook aan de andere kant van de kamer kunnen? Geeft het je slaapkamer niet een veel knussere uitstraling als je bed tegen de andere muur staat? Ik vind het altijd heerlijk om even een andere omgeving te hebben om tegenaan te kijken. Zeker als je dus heel de dag tegen die omgeving aan zit te kijken.
  • NETFLIX. Videoland, disney+, weet ik wat er allemaal is. Maak er ook maar lekker een vakantie van toch? Nu heb je eindelijk de tijd om de beste series eens te kijken. (Aanrader: Anne with an E)

Moet je nu ECHT naar buiten? Gewoon omdat je gek wordt?

  • Stuur je (oudere) buren berichtjes of je hun hond kan uitlaten. Die beestjes moeten toch naar buiten, net als jij.
  • Ga een stuk fietsen, en volg de fietsknooppunten. Volgens mij zitten ze echt overal, sowieso in de wat meer natuurlijke omgevingen. Als je ze even googled herken je de bordjes vast meteen. Geen idee of het mag, maar er past maar één persoon op jouw fiets en zolang je niet de hele familie meeneemt of alles waar je langs fiets gaat aanraken zie ik geen probleem?
  • Schrijf kaartjes voor mensen die ziek zijn. (Dat zijn er ZAT en je kent er vast ook een paar) Dat geeft je een mooi excuus voor een tripje naar buiten.
  • Breng die kleding die je hebt uitgezocht naar de kleding container.

Wat we dan nog missen is contact met andere mensen, want allemaal leuk en verstandig dat afstand houden, maar we blijven groepsdieren.

  • (Video) Bellen. Super simpel, maar verassend gezellig. En aangezien jij tijd over hebt en iedereen zich wel een beetje eenzaam gaat voelen, ga lekker iedereen af. Heb je opa’s of oma’s, misschien wel die alleen zijn? Bel ze eens, vinden ze hartstikke gezellig, eenzaamheid onder ouderen was al een probleem voordat ze niet meer naar de buurt bingo mochten. Maar vergeet ook je single vrienden niet, want eenzaamheid is ook onder jongeren een groot probleem, en nu gewoon voor iedereen, toch?
  • Heb je misschien vrienden/ familie met dezelfde spelletjes als jij? Speel een spel via skype of facetime. Het zal met de meeste spellen niet echt haalbaar zijn, maar probeer het eens, als je een beetje improviseert kan je een hele leuke middag hebben samen.
  • Hetzelfde schijnt ook te kunnen met samen eten. Het geeft je toch het gevoel dat je samen wat onderneemt. En als je nu denkt, dat is toch hartstikke raar of niet handig. Dat klopt, maar het gaat erom dat je instinctief iets mist, je moet met soortgenoten contact hebben en samen dingen beleven.
  • Help je buren, stadgenoten, landgenoten. Er zijn enorm veel projecten die worden opgezet nu. Als je wilt kun je de hele week in de supermarkt lopen voor anderen (zou ik niet doen, want het wordt afgeraden met een reden) maar er zijn veel dingen te doen en veel mensen om te helpen. Dus ben jij gezond en niet gemaakt voor een binnen leven? Ga anderen helpen voor wie dit niet geldt!
  • Ga bloed doneren. Er is een tekort omdat zieke mensen niet doneren. En he, jij bent weer even de deur uit!

En voor alle mensen die bang zijn voor een terugval, net als ik. Of dat nou is een terugval in angst, in depressie, in verslaving of in ander destructief gedrag. Praat erover! Goede kans dat jouw reguliere hulpverlening niet door kan gaan. Maar een hoop organisaties zetten de telefoonlijnen of chatlijnen open. Je bent niet de enige! Veel mensen zijn hier bang voor. Isolatie is een mooie broedplaats voor nare gedachten en gevoelens en alles wat dat voor gevolgen heeft. Wees ook niet bang om jouw omgeving te vertellen waar je bang voor bent. Op het moment is iedereen wel ergens bang voor, goede kans dat je je er wat minder eenzaam van gaat voelen. En vraag ook of anderen jou kunnen bellen, als je weet van jezelf dat je zelf niet zo snel/makkelijk anderen belt.

Not the same, but equal

Goed, ik snap, in tijden van onduidelijkheid, zoals nu, worden mensen wel eens wat meer ongefilterd. Ik heb nooit heel veel gemerkt van dat mensen soms vergelijken en dan vinden dat zij het erger hebben dan jij. Misschien omdat ik eerder niet zo open was over mijn eigen gevoelens? Maar ik doe het nu wel. Ik probeer te delen over mijn angst rondom het virus. De angst voor opgesloten zitten. En ik snap, dat is best ironisch omdat ik ogenschijnlijk niet veel naar buiten ga. Maar waarom moeten mensen dat tegen mij zeggen? Nu al meerdere keren in twee dagen tijd. ‘Voor jou maakt dat geen verschil” ” haha, waarom zou jij je daar druk om maken?” “Jij gaat toch al niet naar buiten” Nou, ongefilterde lomperik, het is voor jou heel jammer dat je leuke concerten enzo niet doorgaan. Maar als ik drie dagen niet naar buiten kan, groeit mijn angst daar voor. Als ik twee weken thuis moet blijven zal ik zeker een maand of twee nodig hebben om weer echt de hond uit te kunnen laten zonder paniek. En jij? Jij kan straks gewoon weer lekker naar je concert zodra het weer wordt opengesteld.

En ik bedoel nu echt niet te zeggen dat ik het erger heb dan anderen. Ik wil alleen wel even laten zien dat anderen het niet erger hebben dan ik, omdat ik “toch niet naar buiten ga”. Ik ga weldegelijk naar buiten. En voor jou zijn dat misschien niets zeggende stukjes. Ik verlaat mijn dorp liever niet, ik ga liever alleen dan met anderen, en voor mij is het een hele stap om met de hond over het park te lopen, of naar het dorp te fietsen. Dat stelt voor de meeste mensen niet veel voor. Maar dat maakt het niet niks. Voor mij is het essentieel. Ik kan dit niet duidelijk genoeg zeggen. Dat iets voor jou klein en onbenullig lijkt, maakt niet dat het dat ook is. Mijn angst is even belangrijk als jouw angst. Mijn isolatie zou net zo erg zijn als jouw isolatie. Wie ben jij om te oordelen dat het voor mij wel niet zo’n verschil zou maken?

Ik probeer op het moment wel dit soort dingen met een korreltje zout te nemen, want ik weet dat anderen zich nu ook in het nauw gedreven voelen, en dan komen er lompe dingen uit. Maar dit moest ik toch even kwijt. En aangezien de mensen die zo reageren mijn blog niet lezen, kan ik mooi hier even mijn hart luchten. En dan zal ik ook afsluiten met een oproep. Jouw emoties zijn net zo belangrijk als die van een ander. Dat situaties anders zijn maakt niet dat de een meer serieus te nemen is dan een ander. Laten we proberen dit samen te beleven, en niet de stress ons uit elkaar te laten drijven. En ook, als je merkt dat een ander heftiger reageert dan normaal, om dat met een korreltje zout te nemen. Want het is een vreemde, onvoorspelbare en stressvolle situatie zo, en dat heeft effect op mensen. Wees lief voor elkaar en zorg goed voor elkaar.

Pandemic. But don’t panic.

Zo, daar zitten we weer. Vandaag ga ik maar eens schrijven omdat ik weet dat het soms helpt. Ik ben even extra angstig de afgelopen dagen, en ik kwam er gisteren ineens achter dat het dit keer door iets externs komt (ook wel eens leuk).

Ik heb namelijk last van de paniek rond het nieuwe corona virus. Ik weet het, je wordt er mee om de oren geslagen, en dan kom ik ook nog even. Maar iedereen wordt er wel een beetje bang van toch? De een negeert het liever, de ander maakt er grapjes over, weer een ander gaat uit voorzorg alvast de deur niet meer uit. En bij mensen zoals ik, met een angststoornis, wakkert het de innerlijke angst nog even aan.

Gek genoeg ben ik niet zozeer bang voor het virus zelf, maar word ik bang van de reactie van de overheid en van de tegengestelde berichten erover. Ik weet niet waar ik aan toe ben, of wat ik kan verwachten. Dat zijn moeilijke dingen voor mij. Onvoorspelbaarheid is altijd een trigger. In dit geval schrik ik bijvoorbeeld van het bericht dat Italië op slot zit. Gaat dat ook hier gebeuren? Ga ik straks mijn huis niet meer uit mogen? Hoe moet ik dan aan mijn angsten blijven werken? Ik moet daarvoor elke dag naar buiten. Ik moet daarvoor contact hebben met mensen, mensen zien en ontmoeten. Wat gaat er gebeuren met mij als dat straks niet meer gaat? Daar ben ik bang voor. Ik ben bang dat de angst voor het virus zo groot wordt in de maatschappij, dat ik niet meer de ruimte krijg om te werken aan de angsten die ik al heb. Ik ben bang dat ik straks opgesloten zit. Wat als ik dat virus ook krijg, en in isolatie moet? Nee, dat gaat goed zijn voor mijn angst. Dan mag je dus niemand meer ontvangen, mag je niet meer je huis uit. Dat zou voor mijn proces funest zijn! Dan zou ik zo veel stappen achteruit zetten!

En nee, je weet niet of dat gaat gebeuren, en dat is allemaal nog veel te vroeg. Maar vorige week (*sorry, twee weken geleden) was er hier in Nederland nog geen één besmetting. En ondertussen wordt iedereen die hoest op het werk naar huis gestuurd. Dus je weet niet hoe snel het gaat. Dat is het probleem. Niemand weet hoe snel het gaat. Of waar we nou ook echt mee te maken hebben. Dat zijn die wisselende uitspraken.
‘Raak niet in paniek.’ – ‘Ga niet naar het werk.’
‘Het is ‘maar’ een soort griepje.’ – ‘Je mag het niet onderschatten.’
‘Het is voor de meeste mensen niet schadelijk.’ – ‘We hebben er geen van allen weerstand tegen opgebouwd.’
Dit helpt mij niet! En ik kan me niet voorstellen dat het anderen wel helpt. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar in tijden van onzekerheid heb ik behoefte aan één duidelijk bericht. Niet van iedere kant belicht, alle verschillende kijken erop. En al helemaal niet alle mogelijk handige adviezen, mogelijke gevolgen en weet ik wat ze allemaal zeggen waar je uiteindelijk geen reet aan hebt.

Ik vind het moeilijk om mezelf nu gerust te stellen. Dingen te relativeren. Omdat niemand het echt lijkt te relativeren. De ene kant roept dat we allemaal overdrijven en het allemaal niks voorstelt. De andere kant roept dat het wel erg is, dat we verspreiding moeten stoppen, en weet ik wat allemaal. En ik wil heel graag in het grijze gebied zitten, maar ik hoor bijzonder weinig van die kant. Scheelt misschien ook dat anderen misschien een grijze boodschap horen in die tegengestelde uitspraken. Maar als ik me angstig of in gevaar voel kan ik dat niet meer nuanceren. Dan ga ik terug naar Zwart en Wit. Dat is een systeem wat ooit bedoeld is om mij duidelijkheid te geven, als mijn omgeving dat niet gaf. Vroeger hielp dat, het helpt jezelf te beschermen als je in gevaar bent. (In dit geval bijvoorbeeld aannemen dat het heel erg is, zodat je je gaat isoleren, dat beschermt je in elk geval tegen het virus.) Maar het probleem is, dat er volgens mij geen écht gevaar bestaat. Ik zou er niet aan dood gaan mocht ik het krijgen. Er is geen oorlog of direct gevaar. Dus overlevingsstand is denk ik niet nodig. Maar het is ook niet helemaal vrijheid, blijheid, alles is oké.
Nou, daar raak ik dus van in de war.

Ik heb nooit helemaal kunnen leren hoe je omgaat met dat tussengebied. Ik weet hoe je vol in paniek- en zorgmodus gaat. Ik weet hoe je ‘stel je niet aan, door gaan’ doet. Maar dit gebied vind ik nog erg moeilijk. Ik ben er al wel mee aan het oefenen natuurlijk, al een tijd. Ik word steeds beter in ziek zijn, ook al is het niet echt ernstig. Ik kan ook steeds beter begrijpen dat mensen die in het ziekenhuis worden opgenomen, niet per se in direct levensgevaar zijn (al is die nog wel moeilijker). Maar deze situatie met een nieuw wereldwijd virus, een pandemie. Jaa.. sorry hoor. Wie is hier wel goed in? Het klinkt toch ook automatisch al super ernstig? Nou goed. En dan moeten we onszelf dus een beetje geruststellen allemaal. Terwijl het probleem niet weg is, en we er wel rekening mee moeten houden.

Nou, voor iedereen dus wel moeilijk lijkt me zo. En voor mij dus een reden voor extra angst. Ik heb in elk geval weer nieuw oefenmateriaal voor het leren te leven in het grijze gebied. En in de tussentijd stel ik mezelf gerust met het vertrouwen dat de besmettingscijfers ook weer terug gaan lopen. Dat moment komt, en wacht ik af. En ik hoop misschien nog wat andere mensen te spreken hierover die ook ergens tussenin hangen. Dan kan ik hopelijk van hen ook wat leren over hoe ik er mee om kan gaan.

Sad but fine..?

You’re sad now
‘Cause you want more
More than you have
More than you can

You’re scared now
‘Cause you don’t know
Don’t know about the future
Don’t know what will happen

I promise you’ll feel better
I know this too will pass
I know life’s not quite easy
Or what you dreamed it’d be

But you will be okay
You will feel happier
This feeling’s not forever
And your life’s not over yet

Blijkbaar heb ik op het moment een dipje, zonder dat het slecht gaat. Dat schijnt heel normaal te zijn, maar ik vind het nogal verwarrend. Voor nu schrik ik vooral nog als ik dat dip-gedeelte voel. Maar eigenlijk gaat het nog wel goed. Ik ga nog steeds naar buiten, ik spreek mensen, er komen mensen langs, ik ga naar vrijwilligerswerk en zelfs naar feestjes. Dus het is allemaal niet zo erg dat het me tegenhoud om mijn leven te doen. Maar het is wel zo erg dat ik paniekaanvallen heb. Die combinatie heb ik nog niet eerder gehad. Daardoor raak ik in de war. En ik wordt dan ook extra angstig als ik dat dipje zie, omdat ik weet waar het heen kan gaan.

Op het moment lijk ik ook veel verdrietig te zijn. Ik baal erg van mijn angsten, van de terugkomende dipjes en van alles waar het me van tegenhoudt. Het lastige daaraan is dat ik deze dingen, de dingen waar ik van baal, snel verkeerd zeg in mijn hoofd. Dus in plaats van dat ik denk ‘nou, dat vind ik echt jammer dat dat me niet is gelukt vandaag.’ wordt ik boos op mezelf en denk ik ‘** nou doe je het alweer niet, zo gaat het nooit beter worden!’ Nou, daar ga je je niet beter van voelen zal ik zeggen. Sterker nog, daar raak ik vaak van in paniek. Ik ga balen van mezelf, in plaats van de situatie. Als ik het door heb probeer ik het om te draaien, maar het gevoel dat ik faal blijft wel hangen.

Ik wil de vervelende gevoelens graag weg krijgen, zo snel mogelijk. Ik vind ze niet leuk. Zeker omdat ik de ervaring heb dat ze heel erg groot en overweldigend kunnen zijn, en ik me er geen raad mee weet. Op het moment heb ik daar heel veel herinneringen aan die me overvallen. Iets meer dan een jaar geleden in paniekaanvallen. Vijf jaar geleden in zelf beschadiging. Eerder in depressie.

Ik vind het nu bijvoorbeeld spannend dat ik gedichten schrijf. Ik ken dat van mezelf, en het is niets verkeerds. Maar ik heb er veel herinneringen aan. Ik kan gedichten schrijven als ik pijn en verdriet heb. Ik heb in mijn jeugd honderden gedichten geschreven. Dat doe ik omdat gewone woorden niet de lading kunnen uitdrukken die ik voel. Dus het lucht op om ze te schrijven, maar ik heb er nu wel ook herinneringen aan, aan de tijd dat er niets anders was dan die pijn. Daarom wil ik de gevoelens nu liever gauw weg hebben.
Ik wil niet weer zo overspoeld raken door mijn gevoelens, en dat is een heel erg grote angst van mij.

Voor nu doe ik het lekker toch, want zoals ik zei, lucht het wel op. En ik probeer te leren dat, ook al dringen herinneringen zich op, de situatie zich niet herhaalt. En hoewel de emoties nu wel lijken op de emoties van vroeger, de situatie wel echt anders is. En mijn emoties worden niet meer zo gigantisch groot als eerder. En zelfs als dat wel gebeurd, duurt het een stuk korter. En anders weet ik nu ook nog eens hulp te vinden. Dus het komt wel weer goed met mij.

I wish… to be free

I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry
I miss the air, I miss my friends
I miss my mother

But that was a million years ago

Dit lied spreekt zo goed uit hoe ik me voel door mijn angststoornis. Ik vind het bizar en verwarrend hoe verschillend mijn emoties kunnen zijn. Er zijn een heleboel dingen die ik enorm mis. Ik mis buiten nog wel het meest. De frisse lucht, beweging. Maar ook de mogelijkheid om familie te bezoeken, afscheid te nemen op begrafenissen, vrienden bezoeken in het ziekenhuis. En waarom mis ik die dingen? Omdat ik niet durf. En soms ben ik dat gewoon gigantisch zat. Dan denk ik ‘joh, dan ga je toch gewoon wel.’ En soms werkt dat. Maar meestal is het helaas gewoon niet zo simpel. En ik word er soms een beetje wanhopig van.

Ik zou zo graag gewoon kunnen genieten van de dingen waar ik zo naar verlang. Maar vaak als ik die dingen dan doe heb ik te veel angst om te kunnen genieten. En achteraf is het verlangen dan ook niet vervult. Ik word er verdrietig van, en boos. Maar ook nog angstiger. Want wat als dit het is? Wat als ik zo hard gewerkt heb om weer een toekomst te zien, en te willen, en dat ik dat allemaal nooit ga kunnen behalen? Wat als ik de rest van mijn leven binnen moet zitten? En zal ik voor alles wat ik graag zal willen, door enorme stress moeten gaan? Zal ik ooit samen met mijn man en hond een zorgeloze wandeling maken in het bos? Zal ik ooit mijn moeder nog bezoeken?

Ik weet dat het goed is om te proberen te accepteren dat angst een deel is van wie ik ben. En het is goed om je dan niet te veel te verzetten tegen wat je voelt, en de gevolgen. En sommige dingen kan ik ook vast wel mee leven. Maar soms heb ik even zo’n periode, dat ik meer wil. Ik wil meer naar buiten, meer genieten, meer aan kunnen! Ik ben weer even ongeduldig dus. Wat een beetje lastig is, is dat ik mezelf daar ook weer mee onder druk zet, waar ik dan weer meer angstig van word! Handig he.. ik schiet mezelf een beetje in de voet daarmee.

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet dat ik moet proberen tevreden te zijn, dat ik niet meer moet gaan doen dan waar ik al aan werk. Dat kleine stapjes het beste werken. Maar toch blijft het gevoel terugkomen alsof ik me verveel, dat ik me nutteloos voel. Maar ik doe al alles wat ik kan. Het is waarschijnlijk meer een gedachte in de trant van ‘ik ben nooit goed genoeg’ dan een daadwerkelijk gevoel van verveling.
Maar het verlangen is wel echt. En ik vind het enorm moeilijk om die twee te combineren.

De lucht, hij roept mij
Het gras, het rijkt uit naar mij
Mijn ziel, hij roept
Mijn vrijheid huilt

Een uitgestrekte hand
Een traan van stille pijn
Alles zo dichtbij
Maar zo onbereikbaar

Niets te beschuldigen
Niets dat mij tegenhoud
Dan alleen mijzelf
En mijn emoties

Wie zou ik haten
Behalve mijzelf
Voor niet vervult verlangen
Voor een niet gehoorde schreeuw

De spiegel liegt
Of spreekt boekdelen
Waar is de overeenkomst
Tussen wie ik ben van binnen
En wie er in dit lichaam leeft

Wanneer zal het mijn tijd zijn
Mijn tijd te rennen door de velden
En zal het nog gebeuren
Voor ik te oud ben om te rennen

De velden, ze roepen
Mijn ziel, ze huilt als antwoord
Wanneer zullen wij elkaar ontmoeten
Wanneer zal ik weer vrij zijn
Zal ik ooit nog vrij zijn
Om te leven, te genieten
Te proeven van de vrijheid
En te lachen met de wind

Nou moet ik eerlijk zeggen, dat ik meer kan en dat er meer lukt dan wat ik voel. Ik ben alleen een beetje rupsje-nooit-genoeg. Sinds ik niet meer zo depressief ben, wil ik graag meer, eerder wilde ik niet zo veel. Nu wel, nu ben ik enorm enthousiast en wil ik alles tegelijk! Maar niet alles is ineens over, dus het gaat nog niet allemaal zo geweldig als ik graag zou willen. Maar om eerlijk te zijn, gaat het eigenlijk best goed, steeds beter in elk geval. Ik moet alleen nog even oefenen op het geduld-deel.

Christmas hangover

Niet van drank, niet van eten. Niet eens van te veel mensen of te veel te hebben gedaan. Want familie bezoek met kerst heb ik afgeschaft. Maar die kater heb ik toch. Een kater van herbelevingen, van verwachtingen en eisen van vroeger, maar ik blijf ze voelen.

Kerst is voor mij geen fijne tijd. Wel om de reden. Ik vind vanuit het geloof kerst heel erg mooi, ik geniet dan ook wel echt van kerst avond. Maar daarna mag het van mij wel afgelopen zijn. De kerstdagen gaan vooral om eten, om alle familie te moeten zien, het maakt niet uit hoe veel je daarvoor moet reizen, hoeveel energie dat kost, hoeveel grenzen je daarvoor moet negeren. Er schijnen mensen te zijn die zelfs tijdens de kerst nog rust kunnen vinden, ik ben niet een van die mensen.

Zoals ik al zei heb ik familie bezoek met kerst afgeschaft. Ook omdat ik niet kan reizen door mijn angst, maar ook zeker omdat ik daar gewoon geen goede associaties bij heb en dat gewoon niet meer wil doen. Misschien over een paar jaar, als de tijd dat kerst niets was dan eisen en niet goed genoeg zijn wat verder achter me ligt, dat ik dan wel weer graag kerst met anderen wil vieren. Maar voor nu vind ik het gewoon al heel moeilijk om door die dagen heen te komen.
Het is ook een beetje dubbel hoor, want ik hou wel van mijn familie, en van met mensen zijn. Ik vind het dan ook ergens wel jammer om niet met die mensen samen te zijn als zij samen komen. Alleen met de feestdagen komt daar voor mij een naar smaakje aan vanuit vroeger. En dan doe ik het toch liever niet.

Toen ik opgroeide waren de feestdagen in mijn beleving een beetje ‘tennis’ met ons, kinderen, tussen mijn ouders en hun families en tradities. Dus van kerstavond t/m 2e kerstdagavond was het voor mij heen en weer tussen mijn ouders, en overal was er iets. Kerk, familiebezoek, kerstontbijt, kerk, familiebezoek, en tussen alles in zat heen en weer reizen. Ik wilde graag voldoen aan iedereens verwachtingen. Dus ruimte voor moe zijn, even op adem komen of wennen aan dat ik nu dus weer bij de andere ouder was, voelde ik niet. Ik voelde altijd een soort verantwoordelijkheid om het allebei mijn ouders zo leuk mogelijk te maken, omdat het duidelijk erg belangrijk voor hen was dat wij/ik bij alle tradities aanwezig was. Het was voor mij erg chaotisch, en op de lange termijn heeft het mij het gevoel gegeven dat ik niet mezelf mag zijn met de feestdagen. En als ik dan niet op mijn best ben, dat ik het dan verpest voor anderen. Daardoor zijn de feestdagen voor mij eigenlijk niet leuk meer, maar voel ik me vooral heel erg tekort schieten in alles.

Sinds ik met therapie ben begonnen vijf jaar geleden heb ik geleerd om niet meer mijn emoties af te sluiten. ‘Helaas’ betekent dat, dat ik nu alles enorm voel op het moment dat ik het voel, hoe onhandig dat moment ook is. Ik kan mijn emoties niet uitschakelen omdat het kerst is. (eigenlijk is dat voor niemand echt handig of mogelijk natuurlijk) Maar ik heb wel nog altijd het gevoel dat dat van mij verwacht word, maar dat ik tekort schiet.

Dat dit niet het geval is ben ik nog aan het leren. Ik ben nog aan het leren dat ik niet altijd op mijn best hoef te zijn in contact met andere mensen. Ik leer nog om mijn emoties te laten zien in het bijzijn van andere mensen dan mijn man. Ik ben nog heel veel hiervan aan het leren, en dat gaat ook echt de goede kant op.
Maar met de feestdagen is dat nog net even moeilijker.

Dus, ik blijf nog maar even door leren, en wie weet, valt deze tijd van het jaar over een paar jaar wel weer mee.
Voor nu probeer ik weer tot rust te komen, en mijn kracht weer terug te vinden. Want na drie dagen discussie in mijn hoofd over hoe veel ik tekort schiet als dochter, zus, partner, vriend en mens, voel ik me niet zo sterk meer in mijn schoenen staan. Maar met wat begrip en liefde en zorg voor mezelf kom ik er wel weer overheen.

Doors closing, windows opening

Na 5,5 jaar in therapie komt nu het eind in zicht. Ik ben trots, opgewonden, blij, verwonderd. Maar ook bang voor de toekomst, en verdrietig over het afscheid.
Ik heb niet de volle 5,5 jaar bij één therapeut gezeten. Maar de afgelopen twee jaar wel bij één vaste psycholoog. Niet in groepsverband, maar één op één. Ik vind het moeilijk te bevatten wat ik in die twee jaar al geleerd heb, hoeveel er veranderd is. Van dingen waar ik eindelijk aan toegekomen ben, zoals afvallen en stoppen met roken, tot dat ik voor het eerst ooit naar de toekomst leef, een toekomst plan en ernaar uit kijk.

Bijna 5 jaar geleden zat ik op mijn laagste punt. Al heb ik meer dan 10 jaar geleden ook goed laag gezeten hoor. Maar nu 5 jaar geleden zie ik wel als mijn breek punt. Toen lag ik snachts in een speeltuin. Met mijn man (toen nog vriend) hulpeloos naast me. Ik wou niet meer, ik hoefde niemand te spreken, niemand hoefde me meer te helpen, ik zag het niet meer goed komen. Uiteindelijk ben ik van dat punt uit naar de eerste hulp geweest, ben ik gestopt met studeren, en vlak daarna begon mijn therapie in opname.

Nu, 5 jaar later, zie ik een toekomst, en ook al vind ik het dood eng, ik wil er heel graag heen en ik zie het. Ik zie het licht in het leven. Ik zie dat de aller, aller kutste dingen in het leven ook weer over gaan. Of in elk geval, dat het bij mij is over gegaan. En ik weet dat de nare en grote emoties die ik voel, dat die ook weer over gaan en ruimte maken voor nieuwe emoties.
In de afgelopen twee jaar heb ik eindelijk mijn jeugd en trauma’s daaruit een plek kunnen geven. Dat is een groot deel van dat ik weer toekomst kan zien. Ik heb altijd een maximale leeftijd in mijn hoofd gehad. Die veranderde weleens, en hoe langer ik me voor kon stellen dat ik nog zou bestaan, hoe beter het met me ging. Meestal ging dat niet verder dan 2-5 jaar. Nu, kan ik me eigenlijk wel voorstellen dat ik de 38 haal. Dat is nog 13 jaar!!!! Ik denk niet dat ik dan dood ga ofzo hoor, maar door PTSS wordt je mogelijkheid om toekomst te zien beperkt. Dat komt omdat je door PTSS in constante staat van overleven staat. Het is mij ooit uitgelegd als dat je als je net een auto ongeluk hebt gehad, je niet gaat nadenken wat je vanavond eens zult eten. Met PTSS blijf je in dat stuk hangen, waardoor toekomst niet echt te bevatten is.

Met de therapeut waar ik nu afscheid van moet nemen ben ik terug naar vroeger gegaan. Zij ging mee in mijn herinneringen. (Dit gaat heel zweverig klinken, het moet maar net je ding zijn maar het werkt, in elk geval voor mij.) Ik ging terug naar de herinneringen en zij kwam daarbij, en we veranderden wat er gebeurde. Dus soms gebeurde de ergste dingen niet, en soms wel, maar zij was er dan bij om voor mij te zorgen. Daardoor heb ik nu de herinneringen anders opgeslagen. Het zijn geen gebeurtenissen meer waar ik niet weg kon, waar ik overgeleverd was aan iemand anders. Nu kan ik eraan denken en nog steeds weten dat ik ook gelangrijk ben, dat ik weg kan uit onveilige situaties. Want dat was vaak wat er gebeurde in de rescriptings (zo heet het veranderen van herinneringen), meestal haalde ze me daar weg en bracht me naar een veilige plek. Het maakt dat ik in het heden ook voel dat er een mogelijkheid is om weg te gaan uit nare situaties, dat ik niet zomaar alles over me heen hoef te laten komen, moet blijven zitten en wachten tot het over is. Doordat zij dit met mij heeft doorlopen voel ik me sterker.

Het maakt het afscheid wel des te zwaarder. Want zij is hier zo belangrijk in geweest.
Het is of ik nog leefde met een kleine versie van mij. En zij bleef maar roepen, huilen, schreeuwen om hulp. Maar niemand kon haar helpen Want zij zat vast in vroeger, en niemand kan daarbij. Dus ik bleef maar vertellen over vroeger, maar niemand kon dat meisje troosten, want die was niet hier, die was in vroeger. Deze therapeut ging mee naar vroeger, en redde haar.
^ Ik weet niet hoe ik genoeg kan uitleggen hoe veel dit betekend. Het is of ik al meer dan tien jaar riep om gered te worden, en iemand is eindelijk gekomen.

Ik weet niet hoe ik zo iemand los moet laten. Het is goed om daar weg te gaan, en om door te gaan. Dat weet ik. Maar ik heb altijd zo verlangd naar mensen die mij écht kennen, waarom zou ik die dan nog los willen laten als ik ze eindelijk gevonden heb?? Maar ik heb nog meer mensen gelukkig, er zijn meer mensen die mij kennen. Maar het voelt tegennatuurlijk.
En dan moet ik over twee weken ook echt nog afscheid van haar nemen. Hoe moet ik ooit ALLES zeggen wat ze voor me heeft betekend? Alles wat ze me geleerd heeft! Wat als ik het niet genoeg vertel? Zou ze het dan wel weten? Ik wil haar niet te kort doen, ze heeft mij ook nooit tekort gedaan…

Heb jij  wel eens afscheid moeten nemen van iemand die veel voor je heeft betekend? Heb jij ook met deze vragen geworsteld? Hoe ben jij ermee omgegaan?

(Nog zoiets wat ik van haar geleerd heb, ik kan leren van de ervaringen van anderen.)

Help is there for me as well

Ziek zijn en pijn hebben zijn enorm moeilijke dingen voor mij. Ik heb nooit echt geleerd hoe ik daar mee om moet gaan. Ik kan zowel vervallen in enorm piekeren, worst-case-scenario’s bedenken en alles bedenken wat er mis zou kunnen zijn, als dat ik boos kan worden op mezelf, onterecht mezelf de schuld geven van hoe ik me voel, vinden dat ik niet om hulp mag vragen en vinden dat ik me maar aan stel. Meestal komen ze allemaal wel langs. Afgelopen jaar is leren hier mee om te gaan een groot doel voor mij. Nou krijg ik daar ook genoeg oefening mee.

Op dit moment heb ik last van pijn die bekend staat als pijn waar geen pijnstilling tegen werkt. En alle kanten komen langs, worst-case-scenario’s, geen hulp mogen vragen, wanhopig voelen en denken dat het nooit over gaat. Maar het laat me ook zien hoe veel ik al gegroeid ben. Ik zal waarschijnlijk altijd wel heftiger reageren dan een hoop andere mensen als ik me beroerd voel. Ik ben sneller overstuur, ik heb meer bevestiging nodig dat het goed komt. Maar ik kan reageer er al wel veel beter op.

Ik heb ervaringen van toen ik jong was dat er geen hulp voor mij werd gezocht, dat mij werd verteld dat het in mijn hoofd zat, dat het allemaal niet zo erg was. Achteraf bleek dat dat wel zo was, en ik weldegelijk hulp nodig had. Nu ben ik volwassen en kan ik zelf die hulp zoeken. Die stem zit nog altijd in mijn hoofd ‘het is niet zo erg’ ‘je overdrijft’ ‘het valt allemaal wel mee’. Maar nu ben ik het die de beslissingen neemt.

Los ik daarmee het probleem op? Nee, helaas is de pijn die ik voel niet makkelijk te fixen en heeft het enkel tijd nodig. Maar in de afgelopen vijf dagen heb ik vijf instanties gebeld/ gesproken/ gezien. En allemaal stonden ze klaar om mij te helpen. Want ik heb weldegelijk een probleem. En ik ben enorm gezegend met het leven in dit land, waar zo veel hulp beschikbaar is. Niemand van de mensen die ik heb gesproken heeft gesuggereerd dat ik me aan stel, of overdrijf. Sterker nog, de meesten beamen dat dit heel vervelend is, en proberen met mij mee te denken.

Een aantal jaar geleden had ik dit niet gedaan. Ik heb dit zelfde probleem zelfs een aantal keer eerder gehad, en ik heb toen niet genoeg voor mezelf gezorgd. Omdat ik vond dat ik dat niet verdiende, want het was mijn eigen schuld, of hulp is simpelweg niet voor mij, alleen voor anderen, of niemand wilde me helpen. Maar dat is allemaal niet waar, dat zijn leugens die ik geloofde. Maar nu niet meer. Nu weet ik waar ik recht op heb en kom ik op voor mezelf. Ja, misschien reageer ik heftiger dan anderen. En ja, ik bel iedere dag wel iemand op, hoewel er niets meer is wat mensen nog voor me kunnen doen. Maar daardoor voel ik me wel gezien, en voel ik me niet zo alleen. En dat helpt mij.

Dus misschien doe ik het anders dan anderen. Maar lijden in stilte is niet langer mijn ding. Lijden in stilte heb ik jarenlang moeten doen, maar nooit meer. Ik ben nu vrij. En dat betekend ook dat ik van alle middelen gebruik mag maken die Nederland te bieden heeft, en dat zal ik dan ook dankbaar doen!

En daarbij voeg ik ook nog even een extra bedankje toe aan alle familieleden die op het moment ook beschikbaar zijn, die naar me luisteren en me steunen. Want dit is heel moeilijk voor mij, om me zo ellendig te voelen. En ik voel me heel snel alleen en in de steek gelaten, door vroeger. Maar jullie maken het beter. Door jullie aanwezigheid, dichtbij en ver weg, voel ik dat het nu anders is dan vroeger. Dat ik niet alleen ben, en het allemaal niet meer alleen hoef te doen. Bedankt ❤

It’s me, mental illness and all

Ik weet niet of het komt door de ophoging van medicatie, of omdat ik al zes weken geen therapeut heb gezien, maar het monstertje zit weer in mijn hoofd.
Ik weet gelukkig wel dat het maar tijdelijk is, en het is er niet constant. Maar ik weet wel dat ik heel erg dankbaar ben dat ik niet meer zo depressief ben als ik eerder ben geweest.
Maar nu dus met vlagen even wel, en ik word angstig bij de herkenning. Ik herinner me nog wel hoe donker het kan zijn. Als alles een donkere laag krijgt. Ik weet niet of iemand die nooit zelf depressief is geweest kan begrijpen hoe dat is. Je pakt de meest simpele situaties en waar je eerst neutrale, of zelfs positieve gedachtes en gevoelens bij die situatie had, ziet het er nu allemaal zwaar, moeilijk, en somber uit.

Zo kan ik naar mijn bed kijken en op een goede dag kan ik uitkijken naar heerlijk onder de dekens kruipen, lekker warm en knus, met de leuke lampjes er naast aan. Maar met het monster in mijn hoofd kijk ik naar dezelfde situatie en denk ik alleen maar aan het donker van de nacht. De kou. De eenzaamheid van paniek in de nacht.
Op momenten dat ik dit zo observeer bij mezelf besef ik dat depressie niet iets is van een zwakke geest, of aanstellerij, maar dat het echt een ziekte is. Ik sta toch iedere keer weer te kijken van het bizarre verschil wat depressie maakt. Hoe veel invloed het heeft. En hoewel je dingen kunt doen om tegenwicht te bieden, is het niet zo simpel als een knop omzetten, want het is niet iets waar je zelf controle over hebt.

Dit zijn dingen waar ik gek genoeg nog steeds niet aan gewend ben. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een knop kan omzetten wat betreft mijn mentale problemen, maar ik heb wel altijd het idee gehad dat ik dat zou moeten kunnen. En dat het een zoektocht is tot de knop gevonden is.
Ik denk dat de tijd nabij is dat ik deze zoektocht langzaamaan ga opgeven. Er is geen knop. Er is psychische ziekte, mental illness. Er is angst, depressie. En er is medicatie en dingen die ik heb geleerd om mezelf door zware tijden heen te slepen. Maar er is geen knop. Geen off-switch. Ik heb zelf niet altijd controle op hoe ik me voel, en dat is mijn ziekte. Soms besluit mijn hoofd dat ik bang ben, voor alles, zonder reden. Soms besluit mijn hoofd dat de wereld er donker uit ziet en alles somber is. En ik moet daar een weg in vinden.

Ik weet nou niet of dit een sombere blog is of een hoopvolle.. De somberheid komt er in elk geval flink doorheen volgens mij. Maar volgens mij zitten er wel goede punten in. Ik probeer gewoon een andere houding aan te nemen naar mijn problemen. Dit is meer dan een fase waar ik even doorheen ga. Dit wordt een onderdeel van wie ik ben, en wie ik ga blijven. Dit wordt onderdeel van mijn toekomst plaatje. En dat is natuurlijk niet echt positief, maar wat wel positief is, is het opgeven van het gevecht om te moeten ‘genezen’. Wachten tot het nou een keer klaar is met dat instabiele gedoe. En oke gaan proberen te zijn met wie ik ben. En proberen om toch de dingen te gaan doen die ik belangrijk vind, leuk vind. Want misschien gaat die angst wel nooit helemaal weg.

Misschien is dat stiekem ook wel een beetje waarom ik me somber voel. Dat het niet echt meer over gaat. Dat er geen einde komt aan de tunnel, dat de tunnel hooguit wat lichter wordt. Het blijft allemaal super depri he.. Ik doe echt mijn best er een positieve draai aan te geven, maar het wil niet! Dat is misschien ook wel een goede omschrijving van depressie. Je kan nog zo graag positief doen, maar somber is alles wat eruit komt.

Gelukkig weet ik dit keer dat het echt tijdelijk is. En ik weet dat ik dit aan kan. Voor nu voel ik me zo. En over een week voel ik me weer anders. Tussen nu en morgen dezelfde tijd ga ik zo weer vijf andere dingen voelen dan wat ik vanavond voel. Verder heb ik gelukkig wel heel veel geleerd in de afgelopen vijf jaar therapie. Dus heb ik vanavond heerlijk afleiding gezocht op de bank, met een super comfi outfit, chips en een ontzettend slecht in elkaar gezette rom-com. En daarom schrijf ik nu ook deze blog, omdat ook dat helpt. Want als ik het kan schrijven, dat heeft het in elk geval allemaal nog een andere plek behalve alleen maar in mijn hoofd.

All my fault

Oke, ik denk dat ik wel weet dat het niet mijn schuld is dat ik angstig ben, of depressief. Ik denk trouwens dat ik helemaal niet zo heel depressief meer ben, ik word alleen wel heel depressief van zo angstig zijn.. Maar dat even ter zijde 😉 Maar ik denk dat een van de dingen die mij echt heel erg in de weg zit in het hele proces, is dat ik denk dat het allemaal mijn eigen schuld is.
Dat als ik een terugval heb, dat is omdat ik te veel gedaan heb, of niet op mijn grenzen heb gelet oid. En dat als ik erg angstig wordt, en minder onderneem, dat helemaal mijn eigen schuld en verantwoordelijkheid is. Angst of niet, je zou op ieder moment in je leven even veel moeten kunnen. Ja, dat klinkt toch niet helemaal realistisch.. of toch wel? Als je ziek bent kun je minder, want je hebt minder energie enzo. Maar als ik ziek ben scheld ik mezelf de huid vol dat die vermoeidheid me tegenhoud.
Ik heb wel eens gelezen in een boek dat jezelf van grote dingen de schuld geven eigenlijk een beetje egoïstisch is. Die vond ik wel leuk. Dat je jezelf dan zo belangrijk maakt, alsof je zelf alles in de hand hebt. Voor mij is dat wel een leuk inzicht, ik kan me voorstellen voor een hoop mensen niet. Maar ik vind het wel wat. De stemmen in mijn hoofd zijn inderdaad best wel egoïstisch. Vinden dat zij altijd gelijk hebben, alles wat zij zeggen is waarheid en al het andere is fout.
Zo vind mijn hoofd ook dat alles wat een ander zegt (ik denk wel alleen mensen waar ik respect voor heb) de waarheid is. Dat is echt heel vervelend! Want de hele wereld zegt iets anders! Wat ook logisch is, want er is niet één perfecte weg, en alles gaat over balans. Maar balans is niet iets waar ik goed in ben.
Ik wil graag één weg, één manier, vertel me die manier en ik doe er alles aan om zo te leven. Nou, dat heb ik ook heel lang gedaan, maar die ene manier veranderde steeds, en was nooit precies hetzelfde, dus dat liep bijna verkeerd af. Maar dit gebeurd me eigenlijk nog steeds. Ik leef bij regels die ik vanuit allerlei hoeken heb gehoord.

Je mag niet vermijden
Je mag niet bang zijn
Je moet je angsten aan gaan
Je moet voor jezelf zorgen
Je moet je grenzen respecteren
Je moet je grenzen verleggen.

Ja, als dat allemaal waar is, dan weet je toch bij smurf niet meer wat er goed is om te doen? Dus dan zal ik alles wel fout doen. Ja, die conclusie trekt mijn hoofd, maar je zou toch net zo goed de conclusie kunnen trekken dat ik alles goed doe?
Ach ik weet het ook allemaal niet hoor, maar vermoeiend is het wel.

Ik zou het wel leuk vinden als ik zelf meningen kan gaan vormen, en dat ik daar dan naar probeer te leven. Mensen doen dat ergens in de pubertijd volgens mij, maar daar ben ik niet echt aan toe gekomen.
Maar ik heb ondertussen al wel een aantal normen en waarden gevormd, en dat is wel een heel tof proces moet ik zeggen! Zo komen we erachter dat ik ontzettend feministisch ben, en daar ben ik heel erg trots op. Een hele hoop andere dingen zijn nog vaag, en dat maakt me onzeker, like, wie ben ik nou eigenlijk? Maar ik moet er maar op vertrouwen dat dat vanzelf wel komt, zolang ik het maar blijf proberen.

Wat ik heel erg fijn vind om te merken trouwens, is dat schrijven zoals ik hier doe me echt helpt. Toen ik begon dit te schrijven voelde ik me heel zwaar, vechtend tegen paniek. En nu voel ik me een stuk lichter en eigenlijk zelfs wel een beetje vrolijk. Maar herinner me alsjeblieft niet aan dat ik nog de hond moet uitlaten en een telefoontje moet doen pffff. Maar goed. Positive thoughts!!!

Under Fire

Het lijkt zo eindeloos. Terwijl ik ook zie dat het niet altijd zo is. Ik heb me afgelopen jaar ook heel goed gevoeld. Ik heb mezelf deze maand nog verbaasd. Ik heb zelfs deze week nog dingen gedaan waar ik heel blij mee ben. Maar toch..
Alles gaat gepaard met angst. En ik probeer wel te zien dat angst niet zomaar komt, maar dat maakt het eigenlijk niet beter. Want angst komt voort uit wat er verder allemaal gebeurd in mijn hoofd. Ik wil zeggen het komt door de stemmen in mijn hoofd, maar dat is iets anders (dat is onderzocht, ik hoor geen stemmen ;)). Maar zo voelt het wel soms, als het heel sterk wordt, zoals nu. Het zijn stemmen, gedachten, die over alles wat ik denk, zeg, doe, zie en voel iets te zeggen heeft, en niks goeds. Het gaat zo snel dat ik het niet kan bijhouden. En met alles wat ze zeggen voel ik me zwakker worden. Zelfs mijn therapeut staat nog steeds te kijken van hoe groot die stemmen zijn, hoe sterk, en van dat ze bij letterlijk iedere situatie de kop opsteken. En dan te bedenken dat dit haar specialiteit is! Eerst vond ik dat wel tof, heel eerlijk gezegd. Dat klinkt vreemd he? Maar gek genoeg ben ik daar dan wel een beetje trots op. Het laat denk ik zien dat ik niet overdrijf, en dat het niet gek is dat ik het gevoel kan hebben dat ik eronder bezwijk. Maar eigenlijk vind ik het nu ook wel eng dat zij er ook nog steeds van staat te kijken. Want het lijkt ook niet meer minder te worden.. En wat als het nou nooit stopt? Ik moet al zeer binnenkort stoppen met therapie bij haar, ik ben een beetje klaar. Uitbehandeld.. geen idee of dat een term is die van toepassing is, maar zo voelt het wel. Waar moet het dan heen met mij? Als ze niets meer voor me kunnen doen.. En ik totaal niet het idee heb dat ik klaar ben om dit zelf te doen. Ik heb niet eens het idee dat ik het gevecht in mijn hoofd win.

Ik ben bang voor de toekomst, bang voor mijn emoties, bang voor alles wat ik niet kan, en erger nog, niet meer ga kunnen. Maar het meeste nog, ik ben bang voor mezelf. Bang voor mijn gedachten en waar ze me gaan brengen, wat ze me aan gaan doen, wat ze me nog af gaan nemen.

Ik ben bang dat ik breek

Ga ik weer mijn vrijheid verliezen, net als vorig jaar, toen ik wekenlang mijn huis niet uit durfde? Ga ik daar relaties mee verliezen, omdat ik geen contact weet te houden, of mensen weg duw door mijn angst?

Nou ga ik binnenkort wel weer omhoog met mijn medicatie (wat nog steeds een enorm lage dosering is btw) maar ik voel me erg heel naar onder. Waarschijnlijk meer door die stemmen dan door mijn eigen mening. Ik wil zo graag normaal zijn! gefixt zijn, klaar, genezen. Geef mij die magische spreuk, de operatie, die ene geweldige pil, die dit laat verdwijnen, zodat ik weer mezelf ben. Zodat ik kan zijn wie ik geloof dat ik diep van binnen ben!
Maar ik denk niet dat dat kan. Ik weet zeker dat er geen magische fix is, en ik begin te leren dat ‘genezing’ niet echt bestaat voor waar ik mee vecht. Maar dat is best wel een pitteren pil. Het enige wat wel echt nog kan helpen is inderdaad die medicatie ophogen (jaja, en de dingen toepassen die ik in therapie heb geleerd, maar dat doe ik al), dus waarom zou ik dat niet doen? Mijn hoofd zegt omdat dat vals spelen is. whatever that means…

Ik wil gewoon dat het stopt. Ik wil niet iedere keer me moeten verzetten, bij iedere beweging mezelf verdedigen, bij elk gevoel eerst mezelf weer kalmeren. Het is zo frustrerend! Ik zou je heel graag willen laten beseffen, voelen hoe ik me voel nu, de constante strijd, maar dat lukt toch niet, en het hoeft waarschijnlijk ook niet. Maar ik voel me zo alleen. Niet in het leven want ik weet dat ik vast gehouden wordt (wajo pure winst, wat een vooruitgang!). Maar in mijn lijden, omdat ik wordt mishandeld, gepest, beledigd, bedrogen en uitgescholden, ben ik alleen. Want niemand kan het horen. Ik ben hier, helemaal alleen, omringt met mensen die me lief hebben.

En mijn belager, die hoor alleen ik.